نمایشنامه ردای قضاوت

نمايشنامه رداي قضاوت، در عين داشتن يك ساختار كاملاً رئاليستي، طرحي فانتاستيك و تخيلي دارد. اين اثر دنيايي انباشته از جنگ را به تصوير مي‌كشد. از يك سو جنگ بين قدرت‌هاي بزرگ و از سوي ديگر جنگ ميان انسان‌هاي خُرد، كه تشنه‌ي قدرت هستند. فضاي نمايش در يك خانه‌ي قديمي مي‌گذرد. پسري براي ديدن پدر و مادرش به خانه بازگشته. اما نه اين ديدار، بازديدي متعارف است و نه اين پدر و مادر، همان شخصيت‌هايي هستند كه ما در ابتداي نمايشنامه مي‌پنداريم. حتي همه‌ي آنچه در باره‌ي اين پسر، در آغاز نمايشنامه مي‌توانيم حدس بزنيم، در پايان نمايشنامه وارونه مي‌شود. تنها مفهومي كه ثابت و پا بر جا مي‌ماند، رداي قضاوت و مفهوم عدالت، در جهاني است كه اساساً با چنين مفهومي ديگر بيگانه شده. پسري كه از راه رسيده متهم به قتل برادرخودش است كه زماني قاضي بزرگي بوده. رداي قضاوت او هم اينك همراه وي است. در تمام نمايشنامه، دغدغه‌ي مخاطب و همچنين شخصيت‌هاي روي صحنه اين است كه قاتل كيست. اما اين جستجو، نمايشنامه را به سوي يك ملودرام سطحي و معمايي پيش نمي‌برد. نمايشنامه به جاي رفتن به سوي يك روند بازجوييِ پيش پا افتاده، به ساختار خاطره‌گويي  وفادار مي‌ماند، بي آنكه از ژانر تئاتر خارج شود و به تعريف قصه بپردازد.

پدر، بازجوي درجه‌ي يك سابق دادگستري در يك كشور مبهم است. او به پسرش اتهام قتل برادرش (پسر ديگر خود را) زده و پسر، متقابلاً معتقد است كه قاتل اصلي اتفاقاً خودِ پدر است. پسر ديگر رداي قضاوت به تن داشته و به اصرار پدر اين حرفه را تا مدارج بالا ادامه داده. اما ناگهان بُريده. راز نمايشنامه در همين‌جا است. چرا؟ چه چيزي او را از برقراري عدالت بيزار كرده؟ نمايشنامه‌ي رداي قضاوت، در بيش از نود صفحه ما را درگير گشايش اين راز مي‌كند، در حالي كه در پايان مي‌فهميم كه در برابر حقايق مُدهشي كه در طول نمايشنامه آشكار مي‌گردد، راز قتل برادر، معماي بسيار كوچكي بوده.